Ta strona używa plików cookie. Dowiedz się więcej o celu ich używania w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki
Logo - Kulturalny Konin

„Requiem” - wieczór emocji

- Wiesz, zryczałam się… „Requiem” Mozarta zawsze wzbudzało emocje krytyków – bo kto dokończył dzieło Mozarta, i słuchaczy – do których w pewnym momencie dociera świadomość odchodzenia co najmniej najbliższych im osób. Konińskim słuchaczom emocji dostarczyły w dzień zaduszny Chór i Orkiestra Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Henryka Wojnarowskiego.

Mozartowi myśli o śmierci nie były obce. W jednym z listów do chorego ojca napisał, że śmierć jest prawdziwym i ostatecznym celem życia człowieka. Dodał przy tym, że jest także jego, człowieka, najlepsza przyjaciółką – uspokajającą i pocieszającą. Gdy jednak przyszło do rzeczywistej konfrontacji, w „Requiem” pisanym już na łożu śmierci, łagodna przyjaciółka okazała się być krokiem zbliżającym samego kompozytora do budzącego trwogę sądu. „Requiem”, pisane wprawdzie na zamówienie a w rzeczywistości będące kompozycją autobiograficzną, jest modlitwą o zmiłowanie. Początkowe pocieszenie: wszystko będzie dobrze, bo przecież istnieje litość, dość szybko zamienia się w wołanie: Panie, zmiłuj się nade mną! Zwłaszcza, że „trąba groźnym zabrzmi tonem”, a w czasie bezlitosnego i pełnego grozy Sądu Ostatecznego „wszelka skrytość jawna będzie, kaźni żaden grzech nie zbędzie”. Mozart pyta: „Cóż tam pocznę człek mizerny?”. To wtedy pada porażające porównanie Rex tremendae „Królu tronu straszliwego” z błagalnym własnym, małym ja: „zbaw z łaski i mnie grzesznego”. Bo przecież nie po to „szukałeś mnie spracowany”, nie po to „odkupiłeś krzyżowany”, by teraz mnie zgubić: „Niech nie giną Twoje Rany”.
 
To był wieczór, na który mieszkańców Konina (i nie tylko) do auli PWSZ w Morzysławiu zaprosił prezydent miasta Józef Nowicki. „Requiem” Wolfganga Amadeusza Mozarta wykonały, także na jego zaproszenie, Chór i Orkiestra Filharmonii Narodowej pod dyrekcją prof. Henryka Wojnarowskiego. W partiach solowych wystąpili: Inga Poškuté – sopran, Anna Fijałkowska – alt, Tomasz Warmijak – tenor i Przemysław Żywczok – bas.
 
– „Requiem” Mozarta mógłbym zestawiać z dziełami El Greco, z katedrą kolońską – mówił Andrzej Majewski z Konińskiego Towarzystwa Muzycznego. – Wykonanie „Requiem” dedykujemy wszystkim, których kochaliśmy, bądź nie zdążyliśmy pokochać, a którzy odeszli…
 
Mozart nie zdążył dokończyć dzieła. Jeśli wierzyć Benediktowi Schackowi, przyjacielowi Mozartów i pierwszemu odtwórcy partii Tamina w „Czarodziejskim flecie”, kompozytor po wykonaniu pierwszych 8 taktów Lacrimosa w czasie próby dzieła (8 grudnia 1791 r., w momencie, w którym przejmująca, wznosząca się melodia osiąga kulminację po słowach „Judicandus homo reus”
            „Opłakany ten dzień będzie,
            Kiedy z prochu się dobędzie
            Na sąd ostateczny, człek mizerny”
Mozart wybuchnął gwałtownym płaczem, odrzucając partyturę w ostatecznym geście kapitulacji. Kilkanaście godzin później zmarł. „Requiem” pozostało rękopisem niedokończonym; oprócz oryginału partytury zachowały się szkice i „karteczki”, które posłużyły innym do dokończenia dzieła.


W Morzysławiu po ostatnich dźwiękach Agnus Dei i słowach według benedyktyńskiego tłumaczenia Mszału Rzymskiego
            „a światłość wiekuista niechaj im świeci,
             wśród Świętych Twoich na wieki,
             bo jesteś pełen dobroci”
zaległa cisza. Nieśmiałe zrazu brawa przerodziły się w owację. – To ogromna przyjemność występować przed publicznością tak skupioną – mówił prof. Wojnarowski. Chór i Orkiestra Filharmonii Narodowej na bis wykonały Lacrimosa. To wtedy z rzędu obok usłyszałem: - Wiesz, zryczałam się... 
Dodajmy, że organizatorami koncertu było Miasto Konin, Koniński Dom Kultury i Konińskie Towarzystwo Muzyczne.

Fot. Zdzisław Siwik
 

Polecamy











Inne:

Linki:

Copyright © Kulturalny Konin 2012
wykonanie bp8.pl serv2