Ta strona używa plików cookie. Dowiedz się więcej o celu ich używania w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki
Logo - Kulturalny Konin

Agnieszka z „Ulicy japońskiej wiśni”

„Życie nie stawia pytań, Życie po prostu jest… Czasami zgrzyta zębami, A czasami łasi się jak pies…” – pisała Agnieszka Osiecka. Gdyby żyła, obchodziłaby dzisiaj 77. urodziny. – Każdy chciał śpiewać jej piosenki – twierdzi Krystian Weber, muzyk z Centrum Kultury i Sztuki w Koninie.

Przez lata jej piosenki były jak perełki. Łatwo wpadały w ucho, dawały się zapamiętać. Były swoistym, bo poetyckim, komentarzem do szarej rzeczywistości.

Szare ulice, szare balkony,
z widokiem na inne szare balkony.
Szare żony, szare spódnice,
z widokiem na nowe szare spódnice.
Gdzieniegdzie jeszcze kocie łby,
a w kocich łbach kocie sny.
Ulica japońskiej wiśni,
niech ci się przyśni co jakiś czas.
Ulica japońskiej wiśni,
niech się wymyśli w purpurze gwiazd.
Purpurą do góry, purpurą w dół,
na końcu purpury Kanada i księżyc na stół.

Krystian Weber: Tę piosenkę, „Ulicę japońskiej wiśni”, wykonaliśmy właśnie przed Agnieszką Osiecką. Ale wpierw z Anią Śmigielską przez trzy lata z rzędu zakwalifikowaliśmy się na Spotkania Zamkowe w Olsztynie, także śpiewając piosenki Osieckiej. To zdaje się najsłynniejszy w kraju festiwal poezji śpiewanej. Ja występowałem w roli akompaniatora. W przygotowaniach pomagała nam Hania Kujawińska. Z Agnieszką Osiecką spotkaliśmy się na scenie konińskiego „Oskardu”. To spotkanie z Nią, zorganizowane bodajże przez jakieś radio, przeplecione było piosenkami w wykonaniu między innymi Eweliny Ciszewskiej. Akompaniował jej zespół, w którym ja grałem na fortepianie. Na tyle podobały się Jej nasze wykonania, że zaprosiła Ewelinę na uroczystość wręczenia Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady PROMETEUSZ. Ewelina miała być Jej gościem szczególnym, który wystąpi w czasie koncertu, śpiewając dwie piosenki: „Oczy tej małej” i właśnie „Ulicę japońskiej wiśni”. To był rok 1994, uroczystość odbywała się w Sali Kongresowej w Warszawie. Ja byłem tam… osobą do towarzystwa. Poszedłem z Eweliną na próbę, zobaczyć, jak to wygląda. Nie wiem dlaczego, ale zabrałem ze sobą do Warszawy nuty obydwu piosenek. Na próbie okazało się, że dla Eweliny nie ma akompaniatora. A ja miałem nuty, stało pianino… Jak wypadł koncert? No, cóż… pamiętam tylko jak wchodziłem na scenę i schodziłem ze sceny”.


Zdjęcie z portalu:
http://kielce.gazeta.pl/kielce/1,35254,12818536,W_miescie_i_regionie__czyli_na_co_warto_sie_wybrac.html
Fot. Jan Borkowski

Agnieszka Osiecka (9 października 1936, zm. 7 marca 1997), poetka, prozaik, autorka spektakli teatralnych i telewizyjnych, reżyser filmowy, dziennikarka, przede wszystkim jednak autorka ponad dwóch tysięcy tekstów piosenek, ale także hasła reklamowego „Coca-cola to jest to”. Studia wyższe odbyła na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Dziennikarskim (1952-1956) oraz w Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi (1957-1961), uzyskując dyplom reżysera etiudą filmową „Słoń”. W roku 1954 roku związała się ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), pisząc dlań teksty piosenek ("Piosenka o okularnikach", "Widzisz mała", "Kochankowie z ulicy Kamiennej", "Zabawa w Sielance", "Wysoki Sądzie" i inne). Zwykła mawiać: "Jestem dziennikarką. Dlatego wiele moich piosenek to po prostu rymowane reportaże". Była członkiem rady artystycznej Teatru w okresie jego działalności, tj. do 1972 roku i napisała dla tej sceny 166 tekstów. W Polskim Radiu zadebiutowała w 1962 roku piosenką "Mój pierwszy bal" do muzyki Franciszki Leszczyńskiej i w nagraniu Kaliny Jędrusik. Na pierwszym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1963 roku odniosła wielki sukces, otrzymując nagrodę indywidualną za "Piosenkę o okularnikach”. Muzykę do Jej piosenek komponowali wybitni twórcy: Seweryn Krajewski, Adam Sławiński, Krzysztof Komeda, Andrzej Zieliński, Jacek Mikuła, Katarzyna Gaertner, Zygmunt Konieczny i wielu innych. O Jej teksty zabiegali liczący się w Polsce piosenkarze i aktorzy. Do swoich ulubionych wykonawców zaliczała Kalinę Jędrusik, Marylę Rodowicz, Magdę Umer, Seweryna Krajewskiego, Annę Szałapak, Krystynę Jandę, zespół Skaldowie. Ciekawa życia, nieustannie poszukująca inspiracji twórczej, dużo podróżowała, prowadziła bogatą korespondencję, fotografowała. „Bała się małej stabilizacji i zapewne dlatego nigdy jej nie osiągnęła” – napisała Agata Passent, jej jedyna córka.

Krystian Weber – muzyk, akordeonista, pracownik Centrum Kultury i Sztuki w Koninie.

Ewelina Ciszewska – aktorka, mim, choreograf. Aktorka Teatru Formy od 1996 r. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2006 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną we Wrocławiu, w maju 2009 uzyskała tytuł doktora na tymże wydziale, gdzie od 2006 r. pracuje ze studentami m. in. nad plastyką ruchu scenicznego oraz interpretacją wiersza. Laureatka Stypendium przyznawanego "Młodym, Utalentowanym Wrocławianom". W tym roku mieliśmy okazję podziwiać w Koninie monodram w jej wykonaniu, zatytułowany „Maria S.”, prezentowany w ramach Nocy Kultury (CKiS).  

 




 

Polecamy











Inne:

Linki:

Copyright © Kulturalny Konin 2012
wykonanie bp8.pl serv2